ΣΟΚ : Ξέρεις από που προέρχεται ο όρος Για το συμφέρον του παιδιού ;

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Πολύ συχνά συναντάμε τον νομικό όρο "για το συμφέρον του παιδιού" σε πολλά άρθρα του Ελληνικού Οικογενειακού Δικαίου, σε άρθρα Διεθνών Συμβάσεων για τα Δικαιώματα του Παιδιού και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τον όρο "in the best interest of child" και φυσικά είναι η πρωταρχική έγνοια των Δικαστών όταν πρόκειται να επιδικάσουν υποθέσεις Επιμέλειας Τέκνων και Διατροφής και να πάρουν την σχετική απόφαση με γνώμονα "για το συμφέρον του παιδιού".

Σήμερα, ο όρος "για το συμφέρον του παιδιού" είναι επίσης μια πρωταρχική "αγαπημένη" κατευθυντήρια γραμμή που συνεχώς αναφέρεται από κοινωνικούς λειτουργούς, τις υπηρεσίες Παιδικής Προστασίας, τους δικηγόρους, ψυχολόγους και τους Δικαστές Οικογενειακών Δικαστηρίων, για να υποδηλώσει μια αντιληπτή αρχή, και γίνεται μια αντιληπτή εμπειρία υπεράνω από την οικογενειακή μονάδα. Ωστόσο, όλοι οι παραπάνω "εμπλεκόμενοι" επικαλούνται έναν ασαφή όρο, χωρίς σαφή ορισμό για την απόκτηση μιας κατάστασης όπως είναι η "επιμέλεια", αναλόγως με την "προδιάθεση" των δικαστών και λοιπών υπηρεσιών και την διαφορετική "επεξήγηση" του νόμου από καθένα από αυτούς.

Θα μπορούσε να είχε αλλάξει αυτό αν είχε προστεθεί ένας όρος που έχει να κάνει περισσότερο με τα δικαιώματα των παιδιών, όπως για παράδειγμα: "το δικαίωμα στη σωστή ανατροφή", "στην κατάλληλη ανάπτυξη", "στην εκπαίδευση που ταιριάζει με τις δυνατότητές τους", "σε μια ουσιαστική σχέση με τους γονείς", και ούτω καθεξής.

Πόσοι όμως από εμάς τους γονείς και από τους δικαστές που παίρνουν αποφάσεις επιμέλειας "για το συμφέρον του παιδιού" γνωρίζουν ότι ο συγκεκριμένος όρος ήταν ένα Ναζιστικό Σύνθημα που χρησιμοποιούσαν τα SS ;

"Για το συμφέρον του παιδιού" - Ήταν ένα ναζιστικό σύνθημα των SS, που τώρα χρησιμοποιείται από τα οικογενειακά δικαστήρια για να καθορίσει την επιμέλεια των παιδιών.

Το πρόγραμμα "Lebensborn" ήταν ένα από τα πιο μυστικά και τρομακτικά έργα των Ναζί που εφαρμόστηκε κατά την περίοδο 1935-1945.

Το πρόγραμμα "Lebensborn" ήταν ένα ναζιστικό οργανωτικό πρόγραμμα που δημιουργήθηκε από τον αρχηγό των SS, Χάινριχ Χίμλερ, το οποίο προέβλεπε, διαχειριζόταν και χρησιμοποιούσε ορφανοτροφεία, κέντρα κοινωνικών υπηρεσιών και προγράμματα μετεγκατάστασης για τα παιδιά.

Το "Lebensborn", είχε όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, σχεδιάστηκε για να γίνει ένα πρόγραμμα ανθρώπινης αναπαραγωγής.

"Για το συμφέρον του παιδιού, αναπαράγουμε ανώτερα Άρια παιδιά" (ναζιστικό άσμα των SS)

Το πρόγραμμα Lebensborn, ιδρύθηκε και δημιουργήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1935, για την προώθηση των πολιτικών της ναζιστικής ευγονικής, μεταξύ άλλων συμφερόντων. Ένας από τους στόχους ήταν να δημιουργήσουν μια ψευδαίσθηση της ανωτερότητας (της Άριας Φυλής) έναντι όλων των άλλων κατώτερων φυλών.

Μερικές από τις ιδέες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του προγράμματος Lebensborn ήταν επεκτάσεις παρόμοιων προγραμμάτων που ήδη είχαν εφαρμοστεί και έλαβαν χώρα στη Βόρεια Αμερική, όπως αυτά που δημιουργήθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο Ευγονικής της Αλμπέρτα (Alberta Eugenics Board) το οποίο ιδρύθηκε το 1928 για την εξάλειψη της ύπαρξης των νοητικά καθυστερημένων ατόμων.

Τα κέντρα του Lebensborn, ήταν σπίτια και εγκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να στεγάσουν τα μικρά παιδιά, μεταξύ δύο και έξι ετών που είχαν απαγάγει, ώστε να τεθούν μέσα από μια διαδικασία στην "Γερμανοποίηση" τους.

Το πρόγραμμα προωθούσε την αναπαραγωγή, την ανάπτυξη και την κατήχηση ενός ανώτερου Άριου πληθυσμού, με την παροχή εξαιρετικά εξειδικευμένων προγραμμάτων φροντίδας της υγείας, και που διεύθυναν κοινωνικοί ειδικοί, κοινωνικοί λειτουργοί και διοικούσαν οι καλύτεροι εγχώριοι επαγγελματίες στο είδος τους.

Επιπλέον, η πρόσβαση σε ειδικά ιατρικά προγράμματα που εφαρμοζόταν στην ευγονική και στις Δαρβινικές αρχές, μεταξύ κριτηρίων άλλων «φυλών» , υλοποιήθηκαν επίσης.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Lebensborn επεξεργαζόταν και τις υιοθεσίες των παιδιών από Γερμανικές οικογένειες, από την κατεχόμενη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη (Ορφανά). 

Ένας σημαντικός αριθμός παιδιών τέθηκαν επίσης μακριά από τους Γερμανούς γονείς τους από μια μορφή κοινωνικών υπηρεσιών για να τοποθετηθούν στο πρόγραμμα Lebensborn, για το καλό και την ασφάλεια της «πατρίδας» και «προς το συμφέρον του παιδιού».

Το πρόγραμμα "Lebensborn", δημιουργήθηκε για να γίνει τελικά η defacto ανώτερη αρμόδια αρχή υπεράνω της Γερμανικής οικογένειας.

Τα μεγαλύτερα παιδιά του προγράμματος "Lebensborn", εστάλησαν σε ειδικά ιδρύματα για την διαδικασία της "Γερμανοποίησης" τους. Τα μικρότερα παιδιά αφέθηκαν για να παρατηρηθούν, να μελετηθούν και να καταγραφούν στα σπίτια όπου βρίσκονταν, και πάντως πριν την υιοθεσία τους.

Το σύνθημα «Για το συμφέρον του παιδιού» ήταν μια Ναζιστική επιχείρηση των SS, με την κωδική ονομασία "The Project Lebensborn", ήταν από κάθε άποψη ένα σχέδιο για τη δημιουργία παιδιών μιας ανώτερης Άριας Φυλής, για το Γερμανικό Ναζιστικό κράτος, με βάση τη θεωρία της ευγονικής και του Δαρβινισμού.

Επιπλέον, η έρευνα αυτή που έγινε από τον ερευνητή Nicolas Stathopoulos, Social service crimes researcher SSEC Social Service Economic Crimes, έχει επίσης ανακαλύψει ότι το σύνολο των κοινωνικών φορέων παροχής υπηρεσιών σήμερα, σε όλη τη Βόρεια Αμερική και τον Δυτικό κόσμο, σε παγκόσμιο επίπεδο και ομοιόμορφα επίσης, συμμορφώνονται με τις πολιτικές που φιλοσοφικά βασίζονται στην ευγονική και κατά συνέπεια, προέρχονται από μία μόνο πηγή το Ναζιστικό Πρόγραμμα "Lebensborn".

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη σχέση μεταξύ του πιο πάνω προγράμματος με το παιδί και με το σημερινό σύστημα "Προστασίας των Παιδιών" που βρέθηκε να έχει τις ρίζες του εν μέρει και ανάγεται στο Ναζιστικό πρόγραμμα Lebensborn.

Κατά συνέπεια, οι κοινωνικές υπηρεσίες του σήμερα, δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο του πληθυσμού και ως εκ τούτου, επίσης, για την ύπαρξη μιας αρμόδιας αρχής υπεράνω της οικογένειας.

Για αυτό οι αρμόδιες δικαστικές αρχές και οι κοινωνικές υπηρεσίες, πριν "κρίνουν" αυθαίρετα και επιπόλαια, το μέλλον των παιδιών μας και τους γονείς αυτών, ας αναλογιστούν τον όρο "Για το συμφέρον του παιδιού" από που προέρχεται και ποιόν σκοπό και συμφέροντα εξυπηρετούν.

Read More »

ΣΟΚ : Ξέρεις από που προέρχεται ο όρος Για το συμφέρον του παιδιού ;

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Πολύ συχνά συναντάμε τον νομικό όρο "για το συμφέρον του παιδιού" σε πολλά άρθρα του Ελληνικού Οικογενειακού Δικαίου, σε άρθρα Διεθνών Συμβάσεων για τα Δικαιώματα του Παιδιού και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τον όρο "in the best interest of child" και φυσικά είναι η πρωταρχική έγνοια των Δικαστών όταν πρόκειται να επιδικάσουν υποθέσεις Επιμέλειας Τέκνων και Διατροφής και να πάρουν την σχετική απόφαση με γνώμονα " για το συμφέρον του παιδιού ".

Σήμερα, ο όρος "για το συμφέρον του παιδιού" είναι επίσης μια πρωταρχική "αγαπημένη" κατευθυντήρια γραμμή που συνεχώς αναφέρεται από κοινωνικούς λειτουργούς, τις υπηρεσίες Παιδικής Προστασίας, τους δικηγόρους, ψυχολόγους και τους Δικαστές Οικογενειακών Δικαστηρίων, για να υποδηλώσει μια αντιληπτή αρχή, και γίνεται μια αντιληπτή εμπειρία υπεράνω από την οικογενειακή μονάδα. Ωστόσο, όλοι οι παραπάνω "εμπλεκόμενοι" επικαλούνται έναν ασαφή όρο, χωρίς σαφή ορισμό για την απόκτηση μιας κατάστασης όπως είναι η "επιμέλεια", αναλόγως με την "προδιάθεση" των δικαστών και λοιπών υπηρεσιών και την διαφορετική "επεξήγηση" του νόμου από καθένα από αυτούς.

Θα μπορούσε να είχε αλλάξει αυτό αν είχε προστεθεί ένας όρος που έχει να κάνει περισσότερο με τα δικαιώματα των παιδιών, όπως για παράδειγμα: "το δικαίωμα στη σωστή ανατροφή", "στην κατάλληλη ανάπτυξη", "στην εκπαίδευση που ταιριάζει με τις δυνατότητές τους", "σε μια ουσιαστική σχέση με τους γονείς", και ούτω καθεξής.

Πόσοι όμως από εμάς τους γονείς και από τους δικαστές που παίρνουν αποφάσεις επιμέλειας "για το συμφέρον του παιδιού" γνωρίζουν ότι ο συγκεκριμένος όρος ήταν ένα Ναζιστικό Σύνθημα που χρησιμοποιούσαν τα SS ;

"Για το συμφέρον του παιδιού" - Ήταν ένα ναζιστικό σύνθημα των SS, που τώρα χρησιμοποιείται από τα οικογενειακά δικαστήρια για να καθορίσει την επιμέλεια των παιδιών.

Το πρόγραμμα "Lebensborn" ήταν ένα από τα πιο μυστικά και τρομακτικά έργα των Ναζί που εφαρμόστηκε κατά την περίοδο 1935-1945.

Το πρόγραμμα "Lebensborn" ήταν ένα ναζιστικό οργανωτικό πρόγραμμα που δημιουργήθηκε από τον αρχηγό των SS, Χάινριχ Χίμλερ, το οποίο προέβλεπε, διαχειριζόταν και χρησιμοποιούσε ορφανοτροφεία, κέντρα κοινωνικών υπηρεσιών και προγράμματα μετεγκατάστασης για τα παιδιά.

Το "Lebensborn", είχε όλες τις προθέσεις και τους σκοπούς, σχεδιάστηκε για να γίνει ένα πρόγραμμα ανθρώπινης αναπαραγωγής.

"Για το συμφέρον του παιδιού, αναπαράγουμε ανώτερα Άρια παιδιά" (ναζιστικό άσμα των SS)

Το πρόγραμμα Lebensborn, ιδρύθηκε και δημιουργήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1935, για την προώθηση των πολιτικών της ναζιστικής ευγονικής, μεταξύ άλλων συμφερόντων. Ένας από τους στόχους ήταν να δημιουργήσουν μια ψευδαίσθηση της ανωτερότητας (της Άριας Φυλής) έναντι όλων των άλλων κατώτερων φυλών.

Μερικές από τις ιδέες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του προγράμματος Lebensborn ήταν επεκτάσεις παρόμοιων προγραμμάτων που ήδη είχαν εφαρμοστεί και έλαβαν χώρα στη Βόρεια Αμερική, όπως αυτά που δημιουργήθηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο Ευγονικής της Αλμπέρτα (Alberta Eugenics Board) το οποίο ιδρύθηκε το 1928 για την εξάλειψη της ύπαρξης των νοητικά καθυστερημένων ατόμων.

Τα κέντρα του Lebensborn, ήταν σπίτια και εγκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να στεγάσουν τα μικρά παιδιά, μεταξύ δύο και έξι ετών που είχαν απαγάγει, ώστε να τεθούν μέσα από μια διαδικασία στην "Γερμανοποίηση" τους.

Το πρόγραμμα προωθούσε την αναπαραγωγή, την ανάπτυξη και την κατήχηση ενός ανώτερου Άριου πληθυσμού, με την παροχή εξαιρετικά εξειδικευμένων προγραμμάτων φροντίδας της υγείας, και που διεύθυναν κοινωνικοί ειδικοί, κοινωνικοί λειτουργοί και διοικούσαν οι καλύτεροι εγχώριοι επαγγελματίες στο είδος τους.

Επιπλέον, η πρόσβαση σε ειδικά ιατρικά προγράμματα που εφαρμοζόταν στην ευγονική και στις Δαρβινικές αρχές, μεταξύ κριτηρίων άλλων «φυλών» , υλοποιήθηκαν επίσης.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Lebensborn επεξεργαζόταν και τις υιοθεσίες των παιδιών από Γερμανικές οικογένειες, από την κατεχόμενη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη (Ορφανά). 

Ένας σημαντικός αριθμός παιδιών τέθηκαν επίσης μακριά από τους Γερμανούς γονείς τους από μια μορφή κοινωνικών υπηρεσιών για να τοποθετηθούν στο πρόγραμμα Lebensborn, για το καλό και την ασφάλεια της «πατρίδας» και «προς το συμφέρον του παιδιού».

Το πρόγραμμα "Lebensborn", δημιουργήθηκε για να γίνει τελικά η defacto ανώτερη αρμόδια αρχή υπεράνω της Γερμανικής οικογένειας.

Τα μεγαλύτερα παιδιά του προγράμματος "Lebensborn", εστάλησαν σε ειδικά ιδρύματα για την διαδικασία της "Γερμανοποίησης" τους. Τα μικρότερα παιδιά αφέθηκαν για να παρατηρηθούν, να μελετηθούν και να καταγραφούν στα σπίτια όπου βρίσκονταν, και πάντως πριν την υιοθεσία τους.

Το σύνθημα «Για το συμφέρον του παιδιού» ήταν μια Ναζιστική επιχείρηση των SS, με την κωδική ονομασία "The Project Lebensborn", ήταν από κάθε άποψη ένα σχέδιο για τη δημιουργία παιδιών μιας ανώτερης Άριας Φυλής, για το Γερμανικό Ναζιστικό κράτος, με βάση τη θεωρία της ευγονικής και του Δαρβινισμού.

Επιπλέον, η έρευνα αυτή που έγινε από τον ερευνητή Nicolas Stathopoulos, Social service crimes researcher SSEC Social Service Economic Crimes, έχει επίσης ανακαλύψει ότι το σύνολο των κοινωνικών φορέων παροχής υπηρεσιών σήμερα, σε όλη τη Βόρεια Αμερική και τον Δυτικό κόσμο, σε παγκόσμιο επίπεδο και ομοιόμορφα επίσης, συμμορφώνονται με τις πολιτικές που φιλοσοφικά βασίζονται στην ευγονική και κατά συνέπεια, προέρχονται από μία μόνο πηγή το Ναζιστικό Πρόγραμμα "Lebensborn".

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη σχέση μεταξύ του πιο πάνω προγράμματος με το παιδί και με το σημερινό σύστημα "Προστασίας των Παιδιών" που βρέθηκε να έχει τις ρίζες του εν μέρει και ανάγεται στο Ναζιστικό πρόγραμμα Lebensborn.

Κατά συνέπεια, οι κοινωνικές υπηρεσίες του σήμερα, δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο του πληθυσμού και ως εκ τούτου, επίσης, για την ύπαρξη μιας αρμόδιας αρχής υπεράνω της οικογένειας.

Για αυτό οι αρμόδιες δικαστικές αρχές και οι κοινωνικές υπηρεσίες, πριν "κρίνουν" αυθαίρετα και επιπόλαια, το μέλλον των παιδιών μας και τους γονείς αυτών, ας αναλογιστούν τον όρο "Για το συμφέρον του παιδιού" από που προέρχεται και ποιόν σκοπό και συμφέροντα εξυπηρετούν.

Read More »

Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Νικολάου Κοζάνης: το μεταβυζαντινό μνημείο της πόλης

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ο Ιερός Μητροπολιτικός και Καθεδρικός Ναός του Αγίου Νικολάου με το κωδωνοστάσιό του αποτελούν το σήμα κατατεθέν της πόλης της Κοζάνης και σημείο αναφοράς και συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών της. Είναι ο τρίτος σε αρχαιότητα Ναός της πόλης αλλά πρωτεύον κέντρο λατρείας των Κοζανιτών και μνημείο με μεγάλη ιστορική και εθνική αξία.

Πρόκειται για τρίκλιτη βασιλική καμαροσκέπαστη με δάπεδο μαρμαρόστρωτο και δίριχτη στέγη, σκεπασμένη με πλάκες σχιστόλιθου πρώτα και με κεραμίδια αργότερα. Η (πρώτη) ανέγερση του Ναού έγινε στα 1664 και για να μην προκαλεί τους μουσουλμάνους κατασκευάστηκε κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Η χωρητικότητά του ανταποκρινόταν στην πληθυσμιακή κατάσταση της πόλης που είχε τότε περί τις δύο χιλιάδες κατοίκους.

Η μεγάλη ανάπτυξη της Κοζάνης στις αρχές του 18ου αιώνα προέβαλε επιτακτική την ανάγκη για ανέγερση νέου, μεγαλύτερου και ευπρεπέστερου ναού. Έτσι το 1721 με νέο φιρμάνι που εξασφαλίστηκε από την Υψηλή Πύλη για δήθεν επισκευές από σεισμό, ο Ναός ανακαινίστηκε εκ βάθρων (κατεδαφίστηκε και χτίστηκε εξ’ αρχής, σε μεγαλύτερες αυτή τη φορά, στις σημερινές του διαστάσεις). Το έργο εκτελέστηκε επί επισκόπου Ζαχαρία στα 1721, η δε ιστόρηση των τοιχογραφιών έγινε στα 1730. Ο γυναικωνίτης προστέθηκε στον κεντρικό Ναό κάποια χρόνια αργότερα, όπως φανερώνουν και οι διαφορές στην αρχιτεκτονική, την τοιχοποιία και τις τοιχογραφίες. Μεταγενέστερη είναι και η ανέγερση του παρεκκλησίου του τιμίου Προδρόμου στη δυτική πλευρά του Ναού, με την οποία ο Ναός πήρε την οριστική του μορφή.

Στα 1916 ο Μητροπολίτης Φώτιος (Μανιάτης) έκανε κάποιες επεμβάσεις στο κτίσμα, με κυριώτερη τη διάνοιξη δύο τρούλων στην οροφή του μεσαίου κλίτους, οι οποίοι αφαιρέθηκαν το 1974.

Με το Προεδρικό Διάταγμα της 27ης Όκτωβρίου / 6ης Νοεμβρίου 1926 «Περί ανακηρύξεως ιστορικών και αρχαιολογικών μνημείων» ο Ναός του Αγίου Νικολάου Κοζάνης ανακηρύχτηκε «προέχον ιστορικόν και αρχαιολογικόν μνημείον διατηρητέον».

Οι φθορές του χρόνου οδήγησαν το 1986 σε εργασίες επισκευής, αναπαλαίωσης και αποκατάστασης του Ναού εξωτερικά και εσωτερικά, χάρη στις οποίες το μνημείο αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την κατανυκτικότητά του. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου απέκτησε έτσι μορφή αντάξια της ιστορίας του και της ιερής αποστολής του. Έγινε οίκος Κυρίου με ευπρέπεια και «τόπος σκηνώματος δόξης» του Θεού.

Εξωτερικά ο Ναός, όπως και όλες σχεδόν οι μεταβυζαντινές εκκλησίες της βόρειας Ελλάδας, δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εκείνο, όμως, που ιδιαίτερα εντυπωσιάζει και συναρπάζει είναι ο εσωτερικός διάκοσμος στο σύνολο του, ακίνητος και φορητός. Ιδιαίτερα αναφέρουμε:

Τις τοιχογραφίες, με ολόκληρη την εσωτερική επιφάνεια του Ναού να είναι καλυμμένη με ζωγραφική διακόσμηση, πλούσια και εντυπωσιακή, φιλοτεχνημένη το 1730 από τους αδελφούς Θεόδωρο και Νικόλαο εξ Ιωαννίνων. Για το μεταγενέστερο γυναικωνίτη εικάζεται λαϊκός αγιογράφος από τη Σαμαρίνα.

Το τέμπλο, τον επισκοπικό θρόνο, τον βασιλικό θρόνο, τον άμβωνα και το κιβώριο (κουβούκλιο) της Αγίας Τράπεζας, ξυλόγλυπτα με ορισμένα σαφή τεχνικά γνωρίσματα, που τα κατατάσσουν στην τεχνοτροπία του 17ου και 18ου αιώνα. Έχουν συνεχή εναλλαγή μορφών και θεμάτων που παρέχουν θέαμα γοητευτικό με σύμμεικτα στοιχεία της αστικής και της ποιμενικής ξυλογλυπτικής.

Το συγκρότημα συμπληρώνει το επιβλητικό κωδωνοστάσιο, ύψους26 μέτρων, στη βόρειο – ανατολική πλευρά το Ναού, πλησίον και του Δημαρχείου της πόλης. Το πρώτο μέρος του κωδωνοστασίου χτίστηκε το 1855. Ο έβδομος όροφος προστέθηκε το 1939, οπότε και τοποθετήθηκε το νέο ρολόι τεσσάρων όψεων, ενώ το 1954 επανεγκαταστάθηκε ο τρούλος.

Η επιλογή του Αγίου Νικολάου, του Αγίου των ναυτικών, ως προστάτη του νέου Ναού της Κοζάνης ήτανε επιλογή του τοπικού προύχοντα Χαρισίου Τράντα, ο οποίος είχε την πρωτοβουλία και τη φροντίδα της ανεγέρσεως του Ναού το 1664. Ζώντας για χρόνια στη Ρωσία, όπου ευλαβούνται ιδιαίτερα τον Άγιο Νικόλαο, ο Τράντας ακολούθησε πιθανώς αυτήν την παράδοση επιστρέφοντας στην γενέτειρά του και τον επέλεξε ως προστάτη του νέου Ναού, παρ’ όλο που η πόλη δεν σχετίζεται με τη ναυτοσύνη.

Με Βασιλικό Διάταγμα της 9ης Απριλίου 1953 ο Άγιος Νικόλαος καθιερώθηκε ως πολιούχος και προστάτης της Κοζάνης και η μνήμη του εορτάζεται την 6η Δεκεμβρίου με κάθε μεγαλοπρέπεια κι επισημότητα και πάνδημη την συμμετοχή των Κοζανιτών. Εκείνη η ημέρα, γενική αργία για την πόλη, λαμπρύνεται ακόμη περισσότερο με την περιφορά της εικόνας του Αγίου στους κεντρικούς δρόμους, περιφορά που πραγματοποιείται πάντοτε, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες που επικρατούν συνήθως.

Για αιώνες ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου αποτελεί τον πυρήνα του εθνικού βίου των Κοζανιτών και δέθηκε με όλα τα γεγονότα πού συνθέτουν τη νεότερη ιστορία της πόλης. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τότε που χτίστηκε και μέχρι σήμερα δεν πέρασε μια μέρα χωρίς να λειτουργηθεί. Εκεί οι Κοζανίτες γιόρταζαν την Ανάσταση του Χριστού και συγχρόνως προσεύχονταν για την ανάσταση του Γένους και εκεί πανηγύρισαν την απελευθέρωσή τους με τη συγκινητική Δοξολογία της 12ης Οκτωβρίου 1912.

Στον ιερό αυτό χώρο η ευσέβεια των ανθρώπων θεωρεί παρούσα, ζωντανή και προστατευτική τη χάρη του πολιούχου τους «παππού», όπως με σεμνή οικειότητα αποκαλούν τον Άγιο Νικόλαο οι Κοζανίτες. Και είναι συγκινητικό το φαινόμενο που άνθρωποι κάθε τάξης και κάθε ηλικίας διέρχονται κάθε μέρα από το Ναό για ένα κερί στη χάρη του προστάτη τους και για μια μικρή ή μεγάλη επικοινωνία με τον Άγιό τους. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι την περίοδο της εορτής του Αγίου, που ρίχνει συνήθως το πρώτο χιόνι του χειμώνα, οι Κοζανίτες αναφέρουν πως χιονίζει γιατί «ο Αϊ-Νικόλας χτενίζει τα γένια του».

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να ανατρέξετε στην ιστοσελίδα του 

Ι. Ναού: agiosnikolaoskozanis.gr .

Από την Ιερά Μητρόπολη

Read More »

Σαν σήμερα: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α' Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.

Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου.

Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.

Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α' και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 - 20 Δεκεμβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.

Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Ταξίν Πασάς υπογράφει τα πρωτόκολλα παράδοσης της Θεσσαλονίκης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά.
Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β' Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.

Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α' να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: sansimera.gr

Read More »

Σαν σήμερα: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α' Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.

Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου.

Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.

Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α' και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 - 20 Δεκεμβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.

Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Ταξίν Πασάς υπογράφει τα πρωτόκολλα παράδοσης της Θεσσαλονίκης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά. Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β' Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.

Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α' να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.

Πηγή: sansimera.gr

Read More »

Μέγας Αλέξανδρος - Ο πρώτος ερευνητής πετρελαίου; - Α. Μπαρούνη π. Υφηγητή Γεωλογίας ΕΜΠ

ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Διαρροές πετρελαίου από ρωγμές πετρελαιοφόρων στρωμάτων μικρού βάθους αναφέρονται υπό αρχαίων συγγραφέων ως αναβλύζουσες σε διάφορες χώρες της αρχαιότητας της Μεσογείου της Μικράς Ασίας και της Απω Ανατολής.

Σύμφωνα με γραπτά του Ηρόδοτου (5ος αιώνας π.Χ.) και άλλων συγγραφέων όπως ο Πλούταρχος ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος ο Μάρκος Βιτρούβιος (1ος αιώνας μ.Χ.) διαρροές πετρελαίου είχαν σημειωθεί δε διάφορες περιοχές των Ινδιών Περσίας Συρίας νήσων της Μεσογείου, Μαλαισίας, Κίνας και άλλων χωρών.

Αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς οι οποίοι περιέγραψαν την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου τον 4ο π.Χ. αιώνα αναφέρουν πηγές πετρελαίου στις νότιες ακτές της Κασπίας θαλάσσης και τις όχθες του ποταμού Οχους. Όταν ο Αλέξανδρος οδήγησε το στράτευμα στη Ζηρκωνία στην νότια ακτή της Κασπίας Θάλασσας στρατοπέδευσε στο Ζαρακατ (σήμερα Αστεραμπαντ του Ιράν).

Το εσπέρας η σκηνή του Αλέξανδρου εφωτίζετο από κάποιες πρωτόγνωρες λυχνίες ασυνήθεις και άγνωστες μέχρι τότε αναδίδουσες ένα πολύ λαμπερό φώς. Ο Αλέξανδρος ενδιαφέρθηκε για τον τρόπο λειτουργίας των λυχνιών αυτών και διεπίστωσε ότι λειτουργούσαν με ένα κίτρινο υγρό το οποίο έρεε μέσα από ένα φυτίλι διερχόμενο από κάποιο σωλήνα το οποίο καιόμενο ανέδιδε μια πολύ λαμπρή φλόγα.

Οι ιθαγενείς ονόμαζαν αυτή την λάμπα σιράκ ( chirαk) και το υγρό το οποίο καιόμενο ανέδιδε την λαμπρή φλόγα naphatha ( νάφθα) λέξη που σημαίνει υγρό διαρρέον από τη γή Το υγρό ανέβλυζε σε μια υπάρχουσα τότε πηγή ευρισκόμενη στην δυτική ακτή της Κασπίας θαλάσσης . Από αυτή την πηγή προφανώς υπάρχει μια ιστορική ένδειξη για εμφάνιση πετρελαίου στην ακτή του σύγχρονου Αζερμπαϊτζάν.

Ο Ιπποκράτης ο αρχαίος Ελλην Ιατρός και φιλόσοφος ( 4ος εως 5ος αιώνας π.Χ.) ο οποίος θεωρείται ως ο πατέρας και θεμελιωτής της ιατρικής επιστήμης περιέγραψε στις διασωθείσες εργασίες του πολλές ιατρικές συνταγές για παρασκευάσματα τα οποία είχαν ως ένα εκ των δραστικών συστατικών τους το πετρέλαιο.

Σε γραπτά κείμενα άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων περιγράφονται πηγές πετρελαίου στην Σικελία εκ των οποίων διέρρεε υγρό φερόμενο ως Σικελικό έλαιον ή πετρέλαιο το οποίο χρησιμοποιείτο για φωτισμό σε λυχνίες περίπου όμοιες με αυτές που περιγράψαμε για την σκηνή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Αρχαίο Ιράν που εφέροντο με τον όρο σιράκ.

Από τις παραπάνω περιγραφές και από άλλες αναφορές καταγεγραμμένες σε αρχαία ντοκουμέντα προκύπτει το συμπέρασμα ότι το πετρέλαιο ήτο γνωστό ως καύσιμο υγρό πολύ πριν τη τρέχουσα εποχή διαρρέον από ρωγμές πετρωμάτων σε θέσεις ονομαζόμενες ναφθα η πηγές Σικελικού πετρελαίου ή πηγές ελαίου από πέτρα κλπ.

ΟΙ εμφανίσεις υγρού πετρελαίου τότε και σήμερα είναι σπάνιες εντοπιζόμενες σε πετρελαιοφόρα πετρώματα όχι πάντοτε σε υγρή κατάσταση αλλά ενίοτε υπο την μορφή ασφάλτου και βιτουμενίων γαιών ήτοι σκληρά έως ημίσκληρα προϊόντα πετρελαίου που εσχηματίσθησαν από σκλήρυνση υγρού πετρελαίου εκτιθέμενου στις ατμοσφαιρικές επιδράσεις και οξειδώσεις.

Το υγρό πετρέλαιο καθώς διαρρέει στην επιφάνεια του εδάφους βαθμιαία μετατρέπεται σε άσφαλτο η οποία φράζει τις ρωγμές και εμποδίζει την περαιτέρω ροή . Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς όταν πρόκειται να περιγράψουν εμφάνιση πετρελαίου τις αναφέρουν ως φλέβες ή στρώματα ασφάλτου . Όταν δε το πετρέλαιο διέρρεε ως υγρό το χρησιμοποιούσαν για να τροφοδοτούν λυχνίες σιρακ νάφθα κλπ.

Η εξαγωγή του πετρελαίου στην αρχαιότητα στις περιοχές που υπήρχαν εμφανίσεις εγένετο με πρωτόγονες μεθόδους . Συνήθως κατασκεύαζαν σκαπτά φρέατα έως το πετρελαιοφόρο στρώμα στο οποίο το πετρέλαιο ευρίσκετο σε υγρή κατάσταση. Είναι γνωστές περιπτώσεις σημαντικών διαρροών πετρελαίου οι οποίες γέμιζαν τις κοιλότητες των φρεατοειδών εκσκαφών η γειτονικών γεωμορφολογικών κοιλοτήτων οπότε εσχηματίζοντο λίμνες πετρελαίου. Σε αυτές τις λίμνες παρερχομένου του χρόνου το πετρέλαιο έχανε τα πτητικά του συστατικά και μετετρέπετο σε λίμνες ασφάλτου.

Σήμερα η μεγαλύτερη λίμνη ασφάλτου γνωστή ως Pitch Lake βρίσκεται στις δυτικές Ινδίες και έχει έκταση περίπου 50 εκτάρια (500 στρέμματα).

Κατά θέσεις η λίμνη αυτή λόγω μακράς εκθέσεως στις ατμοσφαιρικές επιδράσεις έχει αποσαθρωθεί και στερεοποιηθεί σε βαθμό που βαδίζοντας στην επιφάνεια της τις απογευματινές ώρες να μη αφήνονται αποτυπώματα από τα ίχνη βαδίσματος.

Λίμνες ασφάλτου σχηματισθείσες από συνεχή αποσάθρωση πετρελαιοφόρων στρωμάτων υπάρχουν στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ στην Ερυθρή Θάλασσα στην Τασμανία και στη νήσο Σαχαλίνη στην οποία σήμερα διεξάγονται αντλήσεις πετρελαίου από υποθαλάσσιες πετρελαιοπηγές στην βόρεια και στην νότια θάλασσα της νήσου.

Τέτοιες ασφαλτικές λίμνες είναι γνωστές από αρχαιοτάτων χρόνων χρησιμοποιηθείσες σε ορισμένες περιπτώσεις για δομικούς σκοπούς. Μια τέτοια ασφαλτική λίμνη στην περιοχή της Αρχαίας Βαβυλώνας είχε περιφραχθεί με ένα τοίχωμα το οποίο κατασκευάσθηκε με ασφαλτούχο υλικό προερχόμενο από την Ερυθρά Θάλασσα. Είναι επίσης γνωστές περιπτώσεις κατασκευής στεγανών λιμνών υδατοδεξαμενών των οποίων ο πυθμένας έχει επενδυθεί με επικάλυψη στεγανού ασφαλτούχου πετρώματος.

Σύμφωνα με αρχαίες καταγραφές πετρέλαιο και ασφαλτούχα πετρώματα χρησιμοποιήθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων ως καύσιμη ύλη από τους κατοίκους στις ακτές της Κασπίας για θέρμανση και φωτισμό σε περιοχές στις οποίες υπήρχαν διαρροές πετρελαίου και έλλειψη άλλου τύπου καύσιμου ύλης όπως κάρβουνο τύρφη ή ξυλεία.

Εκτός από τις ακτές της Κασπίας εφαρμογές πετρελαίου για φωτισμό και θέρμανση με λάμπες τύπου σιράκ αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς και για νησιά της Μεσογείου.

Σύμφωνα με τον Πλινιο τον πρεσβύτερο οι Ρωμαίοι κατά την πολιορκία της πόλεως Λουκουλα εδέχθησαν επίθεση με αυτοσχέδιους μηχανισμούς πρόκλησης πυρκαϊάς που είχαν βάση το πετρέλαιο.

Άλλες ιστορικές καταγραφές αναφέρουν ότι Πέρσες και Ελληνες χρησιμοποιούσαν εμπρηστικά βέλη δια της εμβαπτίσεως αυτών σε μίγμα πετρελαίου και θείου.

Ο Ιούλιος ο Αφρικανός συγγραφέας του τρίτου αιώνα π.Χ. περιγράφει ένα τέτοιο εύκλεκτο μίγμα με ένα εκ των συστατικών του οποίου ήτο συντρίμματα πετρελαιούχου πετρώματος. Νεώτερες καταγραφές αναφέρουν ότι ο στρατός του Τζέκις Χαν 12ος έως 13ος αιώνας Μ.Χ. χρησιμοποίησε εμπρηστικά βέλη τα οποία εβαπτίζοντο σε μίγμα πετρελαίου και θείου.

Σύμφωνα με τον Masudi κάποιο Αραβα συγγραφέα γεωγράφο και ταξιδευτή στο Μπακού υπήρχε παραγωγή πετρελαίου τον 10ο αιώνα το οποίο πλήν τοπικών καταναλώσεων μετεφέρετο σε δερμάτινους σάκους φορτωμένους σε καμήλες και επωλείτο σε άλλες γειτονικές χώρες.

Όπως γράφει ο Μasudi στο Μπακού εγένετο τότε παραγωγή δυο τύπων πετρελαίου ένας τύπος λευκός και ένας κίτρινος και σε ορισμένες πετρελαιοπηγές παράγετο και πετρέλαιο χρώματος μπλέ και μαύρου.

Τον 13ο αιώνα ο Μarko Polo ο Ιταλός ταξιδευτής ο οποίος περιόδευσε και έζησε στην Ινδία Κίνα Περσία και άλλες χώρες όπως η Γεωργία και η Αρμενία αναφέρει παραγωγή πετρελαίου στις χώρες που περιβάλλουν την Κασπία Θάλασσα από τις οποίες το πετρέλαιο μεταφέρετο φορτωμένο σε καμήλες από τα σύνορα της Γεωργίας προς γειτονικές χώρες.

Από τις πληροφορίες αυτές προκύπτει ότι η πρώτη στην ιστορία παραγωγής και εμπορίας πετρελαίου σημειώθηκε στις χώρες πέριξ της Κασπίας Θαλάσσης στις οποίες και σήμερα σημειώνεται έντονη εξορυκτική δραστηριότητα πετρελαίου. Στις περιοχές αυτές ανεβρέθησαν από Άραβες αρχαιολόγους αμφορείς μεταφοράς πετρελαίου χωρητικότητας 15 λίτρων σε μικρό βάθος στην ακτή.

Από τις ανωτέρω καταγραφές προκύπτει ότι η πρώτη παραγωγή και χρήση πετρελαίου σημειώθηκε 1000 χρόνια πρίν από την σημερινή εποχή στην περιοχή του Μπακού και σε γειτονικές χώρες των ακτών της Κασπίας Θαλάσσης.

Ενας τύπος εκσκαφής που χρησιμοποιείτο στην αρχαιότητα για άντληση πετρελαίου ήτο φρέαρ ορθογώνιας διατομής σε βάθος 20 έως 30μ. εκσκαπτόμενο κατά βαθμίδες μέχρι συναντήσεως του πετρελαιοφόρου στρώματος.

Ένα τέτοιο φρέαρ στην περιοχή Ασφαιρο του Καυκάσου μπορούσε να αποδώσει μέχρι 35 τον. πετρελαίου ανά ημέρα ή 12.800τον/ετος.

Οι προηγουμένως περιγραφείσες εφαρμογές και αντλήσεις πετρελαίου συνεχίσθηκαν μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Στην Ρωσία η πρώτη κατασκευή φρέατος αντλήσεως πετρελαίου έγινε από τον Μηχανικό F. Semenov στην περιοχή Bibi Eibet της Χερσονήσου Ασφαιρου στον Καύκασο. Φρέατα του τύπου αυτού κατασκευάσθηκαν και στις περιοχές γύρω από την Κασπία θάλασσα με ημερήσια απόδοση έως 32 τον/ημέρα.

Την ίδια περίπου εποχή δηλαδή στα μέσα του 19ου αιώνα σημειώθηκε και η πρώτη κατασκευή σωληνωτού φρέατος άντλησης πετρελαίου στην πολιτεία της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ το έτος 1859 από τον Μηχανικό Ε.Drake . Η περίοδος 1859-1900 ονομάσθηκε εποχή της κηροζίνης αλλά η μεγάλη εξέλιξη αρχίζει από τις αρχές του 20ου αιώνα με την εφεύρεση και ανάπτυξη των μηχανών εσωτερικής καύσης που ονομάσθηκε ως εποχής της γκαζολίνης (βενζίνη).

Εκτός από τις μηχανές εσωτερικής καύσης το πετρέλαιο βρίσκει εφαρμογές στην βιομηχανία των πετροχημικών που είναι βιομηχανικά προϊόντα με βάση το πετρέλαιο.

Σήμερα η κύρια εφαρμογή του πετρελαίου είναι στην παραγωγή ενέργειας στην οποία το 50% της παραγόμενης ενέργειας στις ΗΠΑ προέρχεται από το πετρέλαιο.

Α. Μπαρούνη, π. Υφηγητή Γεωλογίας ΕΜΠ

πηγή:www.briefingnews.gr

Read More »

Άρειος Πάγος...ο βράχος των δολοφόνων και του Απόστολου Παύλου

Είναι μοναχά ένας βράχος, κι όμως έχει δώσει το όνομά του στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας. Πάνω του έχουν σταθεί διαβόητοι δολοφόνοι της αρχαίας Αθήνας και εκεί λέγεται ότι έκανε το πρώτο του κήρυγμα στην Αθήνα ο Απόστολος Παύλος. 

Πόσοι όμως γνωρίζουν την ιστορία του λοφίσκου - ύψους μόλις 115 μ. - που βρίσκεται στο δεξί χέρι όσων απολαμβάνουν τη θέα από τα Προπύλαια, στη βορειοδυτική πλευρά του Ιερού Βράχου;

Ο κατηγορούμενος στην πρώτη δίκη ανθρωποκτονίας έδωσε το όνομά του στον Αρειο Πάγο: ο θεός του πολέμου Αρης, που σκότωσε τον γιο του Ποσειδώνα Αλιρρόθιο. Το σφάλμα του θύματος; Είχε βιάσει την κόρη του δράστη Αλκίππη. Οι ολύμπιοι θεοί πήραν τον ρόλο του δικαστή και ως χώρος δικαστηρίου ορίστηκε τούτος ο βράχος ανάμεσα στην Ακρόπολη και την Πνύκα.

Αίμα μεν, αλλά όχι φόνο, κρύβει μια άλλη δοξασία για το πώς ο βράχος πήρε το όνομά του. Εκεί θέλει ο μύθος να θυσίασαν οι Αμαζόνες προς τιμήν του πατέρα τους, του θεού Αρη, και μάλιστα οι θυσίες αυτές ήταν οι πρώτες που έγιναν στην Αττική προς τιμήν του συγκεκριμένου θεού.

Μια τρίτη εκδοχή θέλει τον βράχο να βαφτίζεται όχι από τον πολεμόχαρο θεό, αλλά από το ιερό των Αρών, των χθόνιων θεοτήτων που εκδικούνταν τους φονιάδες και συνήθως αποκαλούνταν Ερινύες, Σεμνές ή και Ευμενίδες σε μια προσπάθεια εξευμενισμού τους και κατοικούσαν στις σπηλιές και τα ανοίγματα του βράχου.

Οποιος κι αν ήταν ο «νονός» του βράχου, το θέμα είναι ότι φιλοξένησε την Αθηναϊκή Βουλή, το όργανο δηλαδή που αποτελούσε την εξέλιξη του συμβουλίου το οποίο περιστοίχιζε κάποτε τους μυκηναίους βασιλείς και είχε τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας. Αποτελούνταν δε από ισόβια μέλη της αριστοκρατίας που είχαν δοκιμαστεί με επιτυχία στην άσκηση της εξουσίας. Ολα αυτά βεβαίως ώς τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του 462 π.Χ., οπότε ο έλεγχος των αρχόντων πέρασε στα χέρια της Εκκλησίας του Δήμου. Ο Αρειος Πάγος έχει πλέον μόνο δικαστική εξουσία. Και ο υποβιβασμός του προκαλεί την μήνιν όσων έχασαν πολιτική δύναμη με αποτέλεσμα ο εμπνευστής της μεταρρύθμισης, Εφιάλτης, να δολοφονηθεί.

Ιδανικός τόπος για δίκες φόνων - υπαίθριος ώστε να μη βρεθούν δικαστές και δράστης ταυτοχρόνως σε κλειστό χώρο και κινδυνεύσουν να μολυνθούν από τον μιασμένο δολοφόνο - υποδέχτηκε και τον Ορέστη, ο οποίος κατέφυγε στον Αρειο Πάγο για να δικαστεί για τον φόνο της συζυγοκτόνου μητέρας του Κλυταιμνήστρας. Αθωώθηκε δε χάρη στην ψήφο της θεάς Αθηνάς.

Δύο αλάξευτες πέτρες αποτελούσαν τον βασικό εξοπλισμό του δικαστηρίου. Στη μία - της ύβρεως - στεκόταν ο δράστης. Στην άλλη - της αναιδείας - πατούσε ο κατήγορος, διότι αναίδεια σημαίνει ασπλαγχνία και ο κατήγορος ζητούσε τιμωρία χωρίς έλεος για τον δολοφόνο.

Εκτός των ανθρωποκτονιών όμως στον Αρειο Πάγο εκδικάζονταν και υποθέσεις που σχετίζονταν με ξένες λατρείες. Οι δικαστές καλούνταν τότε να αποφανθούν κατά πόσο αντιτάσσονταν οι καινούργιες θεωρίες με την ισχύουσα παράδοση. Αυτή είναι και η αιτία που ο Απόστολος Παύλος κλήθηκε να παρουσιαστεί στον Αρειο Πάγο περί το 50 μ.Χ. για να μιλήσει για τον χριστιανισμό (αν και άλλη άποψη υποστηρίζει πως παρουσιάστηκε στην Αρχαία Αγορά), ομιλία που δεν είχε και ιδιαίτερη απήχηση καθώς μόνο δύο από όσους τον άκουσαν ασπάστηκαν τη νέα θρησκεία: ο πρόεδρος του δικαστηρίου Διονύσιος Αρεοπαγίτης - πρώτος επίσκοπος και πολιούχος της Αθήνας - και μία γυναίκα ονόματι Δάμαρις.

Στα χρόνια των Ρωμαίων ο βράχος γίνεται έδρα πολυτελών επαύλεων, που είχαν χαρακτήρα και φιλοσοφικών σχολών, ενώ πολλούς αιώνες αργότερα - γύρω στον 16ο αιώνα - την κορυφή του στέφει μια τρίκλιτη βασιλική προς τιμήν του Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Ωστόσο καθοριστικός για την εικόνα του φαίνεται πως υπήρξε ένας σεισμός που έπληξε την Αθήνα το 1701. Τότε εκτιμάται πως ο ναός γκρεμίστηκε, τα ιερά που βρίσκονταν στις παρυφές του εξαφανίστηκαν και το τοπίο άλλαξε άρδην, αποκτώντας την εικόνα που έχουμε σήμερα.

- Πάγος σημαίνει βράχος. Προέρχεται από το ρήμα «πήγνυμι» που σημαίνει «στερεώνω, παγώνω».

- Η σχέση του Αρη με τον βράχο δεν αποκλείεται να προκύπτει και από τη στρατηγικής σημασίας θέση που είχε σε σχέση με την άμυνα της Ακρόπολης.

- Στη βόρεια κλιτύ του λόφου έχει εντοπιστεί νεκροταφείο που χρονολογείται περί το 1600 π.Χ. και εικάζεται πως πρόκειται για το αρχαιότερο της αρχαίας Αθήνας.

πηγή: http://logioshermes.blogspot.com

Read More »