Ιρλανδία: Μάνα ΤΕΡΑΣ, Σκότωσε το 7χρονο παιδί της επειδή δεν μπορούσε να αποστηθίσει το Κοράνι!!


ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Ένα 7χρονο αγόρι δολοφονήθηκε άγρια από την ίδια του τη μητέρα, επειδή δεν μπορούσε να αποστηθίσει το Κοράνι!

Στην αρχή τον χτύπησε με μανία για αρκετή ώρα με μια βέργα. Αλλά η τιμωρία, δεν ήταν αρκετή. Γι’ αυτό του έβαλε φωτιά καίγοντας το κορμάκι του! Όμως ο ο Γιασίν είχε πεθάνει πριν ξεσπάσει η φωτιά. Τι έγκλημα θα μπορούσε να είχε κάνει ένα παιδί επτά ετών για να αξίζει τέτοια τιμωρία? Δε μπορούσε να αποστηθίσει το Κοράνι. 

Δυσκολευόταν να μάθει απέξω όσα λέει το ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων. Δεν έγινε στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Ιράκ ή οπουδήποτε αλλού. Έγινε στην Ιρλανδία. Και πιο συγκεκριμένα στο Κάρντιφ. Εκεί έμενε η 32χρονη Σάρα Έτζ και ο 7χρονος γιος της Γιασίν Αλί. 

«Τον έδειρε σαν σκύλο» κατέθεσε κάποιος στο δικαστήριο του Κάρντιφ όπου δικάζεται η παιδοκτόνος. Αρχικά, ο θάνατος του παιδιού θεωρήθηκε δυστύχημα. Αλλά η νεκροψία ήρθε να ρίξει φως στην αλήθεια. Αποκάλυψε δηλαδή πως ο Γιασίν είχε πεθάνει πριν ξεσπάσει η φωτιά. 

Σύμφωνα με όσα έχουν προκύψει, η 32χρονη κακοποιούσε το παιδί και πριν από το περιστατικό: το έδερνε με σφυρί, με πλάστη, με παντόφλα, με μπουνιές και τον κλείδωσε στο υπόγειο, τον έδενε στην πόρτα και τον ανάγκαζε να κάνει πους απς γιατί έμενε πίσω στις ισλαμικές σπουδές του.

Η Σάρα και ο σύζυγός της, Γιουσούφ, ήθελαν να κάνουν το γιο τους Hafiz (σ.σ. αυτός που ξέρει απέξω το Κοράνι). Ο στόχος ήταν να απομνημονεύει 35 σελίδες σε τρεις μήνες. Αλλά ο 7χρονος Γιασίν προτιμούσε να παίζει με τους φίλους του.

«Εκνευριζόμουν όσο και περισσότερο. Αν δεν διάβαζε σωστά, θα θύμωνα μαζί του και θα τον χτυπούσα. Ο Γιασίν δεν ήταν πολύ καλός. Μετά από ένα χρόνο εξάσκησης είχε μάθει μόλις ένα κεφάλαιο. Είχα στο κεφάλι μου όλα αυτά τα άσχημα πράγματα, σα να μη μπορούσα να συγκεντρωθώ, θύμωνα πολύ και φώναζα συνέχεια στον Γιασίν. Συνήθιζα να τον χτυπάω με ένα ραβδί», είχε δηλώσει η ίδια στην αστυνομία.
Λίγο μετά την αποκάλυψη του εγκλήματος, η ίδια είχε δηλώσει σε γιατρό που την παρακολουθούσε ότι ο Σατανάς της είπε να σκοτώσει τον γιο της και πως ένιωθε 100% καλύτερα μετά το θάνατό του. 

πηγή: eglimatikotita

Read More »

Η κατάθλιψη χτυπάει τους νέους

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η κατάθλιψη χτυπάει τους νέους

Η κατάθλιψη στα παιδιά δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο όπως στους ενήλικες. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της πάθησης ποικίλουν... ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.


Εκτιμάται ότι έως 3,5% των παιδιών και 9% των εφήβων είναι καταθλιπτικοί στις βιομηχανοποιημένες χώρες. Ο κίνδυνος κατάθλιψης αυξάνεται ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 12 ετών.

Υπολογίζεται ότι στο ένα τρίτο των ανηλίκων, τα καταθλιπτικά συμπτώματα υποχωρούν εντός 3 μηνών. Ωστόσο στο 80% αυτών που επηρεάζονται, τα συμπτώματα πιθανόν να επανέλθουν και να γίνουν χρόνια.

Η κατάθλιψη στην παιδική ηλικία σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο κατά την εφηβική και ανήλικη ζωή για διαταραχές της ψυχικής υγείας, χρήση ναρκωτικών και αυτοκτονία.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και άλλοι που φροντίζουν παιδιά να γνωρίζουν για την κατάθλιψη στην παιδική ηλικία. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων της πάθησης και η θεραπεία δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για την προστασία του παιδιού από μελλοντικά προβλήματα σε ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο.

Αποκαλυπτική για την άγνοια που έχουν πολλοί γονείς είναι η παρακάτω μαρτυρία της μάνας που μίλησε στο www.brieifingnews.gr:

Μητέρα 17χρονης : «Δεν ήξερα για τα συμπτώματα της κατάθλιψης , νόμιζα ότι δεν θα χτυπούσε ποτέ την πόρτα του παιδιού μου κάτι τέτοιο. Όμως όταν ένας φίλος , μας είπε ότι δεν ήταν φυσιολογικό να κλαίει διαρκώς για τις πανελλήνιες που θα έδινε και να μην τρώει να κλείνεται στο δωμάτιό της ,τότε αρχίσαμε να υποπτευόμαστε ότι κάτι άλλο είναι από μια απλή εφηβεία. Πήγαμε πρώτα σε δημόσια κλινική για να την δουν οι γιατροί και ξεκινήσαμε τον αγώνα μας.»

"Αρχικά είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτό ότι ένα παιδί παρουσιάζει κατάθλιψη. Επιπρόσθετα δεν γίνεται έγκαιρα αντιληπτό ότι τα συμπτώματα που παρουσιάζει το παιδί ανήκουν στο φάσμα της κατάθλιψης "τονίζει η παιδοψυχολόγος κυρία Καππάτου

Η κυρία Νι.Χ είναι μητέρα μιας άλλης νεαρής 15 χρονών η οποία μας αποκαλύπτει:

«Πίστευα ότι οι διαταραχές που παρουσιάζει το παιδί μου είναι μόνο παροδικές ή ότι είναι μια αντίδραση. Παρόλα αυτά κάποια στιγμή είπαμε να πάμε σε έναν ειδικό και μετά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τον περιβάλλον μας. Σκεφτόμασταν αντιδράσεις των φίλων, συγγενών, των συμμαθητών ή άλλων από το περιβάλλον του παιδιού τι θα πουν αν μάθουν ότι πάει σε ειδικό;»

Η κατάθλιψη μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιοδήποτε παιδί έστω και εάν δεν υπάρχει κάποιος παράγοντας που σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο προσβολής από την πάθηση. Ωστόσο παιδιά που έχουν οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης έχουν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν την πάθηση.

Το ίδιο ισχύει και για παιδιά που βιώνουν τραυματικές εμπειρίες όπως το διαζύγιο, η απώλεια αγαπημένων προσώπων και οι μετακομίσεις. Ορισμένες άλλες διαταραχές της ανάπτυξης του παιδιού όπως μαθησιακές δυσκολίες, προβλήματα συγκέντρωσης ή διαταραχές της συμπεριφοράς συνοδεύονται επίσης από αυξημένο κίνδυνο για κατάθλιψη.

Η συμπεριφορά ενός παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει διάφορες πτυχές που να εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο της κατάθλιψης
Η ευερεθιστικότητα, η ανυπομονησία, η αεικινησία, το υπερβολικό κλάψιμο, η απώλεια ενδιαφέροντος για ευχάριστα καθημερινά πράγματα, το γεγονός ότι το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο, οι δυσκολίες στις σχέσεις με συνομήλικους, η επιθετικότητα, η διακοπή της συμμετοχής σε δραστηριότητες ή αθλήματα στα οποία προηγουμένως λάμβανε μέρος του παιδί, η χρήση ναρκωτικών, είναι καταστάσεις που πιθανόν να εντάσσονται στο γενικότερο πρόβλημα της κατάθλιψης.

Τα συναισθήματα που χαρακτηρίζουν την κατάθλιψη στα παιδιά είναι η η λύπη, η στεναχώρια, η απελπισία, το άγχος, οι ενοχές, η κενότητα και η αχρηστία.

Στον τομέα των πνευματικών δυνατοτήτων, το παιδί με κατάθλιψη έχει δυσκολίες συγκέντρωσης, δεν μπορεί να κάνει τη σχολική του εργασία, οι βαθμοί του χειροτερεύουν, δυσκολεύεται να παίρνει αποφάσεις και μειώνονται τα κίνητρα του για πρόοδο ή επιτυχίες.

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που συνυπάρχουν σωματικά και οργανικά προβλήματα στην εικόνα του καταθλιπτικού παιδιού. Μεταξύ των συχνότερων σωματικών ενοχλήσεων περιλαμβάνονται οι πονοκέφαλοι, οι πόνοι στην κοιλιά, στις αρθρώσεις ή στην πλάτη, η υπερβολική κούραση, η αϋπνία ή αντίθετα οι πολλές ώρες ύπνου, η λήψη υπερβολικού βάρους ή η απώλεια βάρους.

"Εάν οι γονείς ή οι εκπαιδευτικοί διαπιστώσουν ότι ένα παιδί ή ένας έφηβος παρουσιάζει σημεία ή συμπτώματα που πιθανόν να εντάσσονται στα πλαίσια της κατάθλιψης, χρειάζεται να ζητήσουν βοήθεια από γιατρό. Εάν υπάρχουν σωματικές διαταραχές, ο γιατρός θα μπορέσει να βρει εάν υπάρχει, μια οργανική πάθηση που ευθύνεται για τα προβλήματα.

Παράλληλα η αξιολόγηση της ψυχικής υγείας του παιδιού ή του έφηβου από ψυχολόγο ή και ψυχίατρο, επιτρέπει τη καλύτερη κατανόηση της κλινικής εικόνας και τη διάγνωση της κατάθλιψης εφόσον αυτή υπάρχει" τονίζει η παιδοψυχολόγος κυρία Καππάτου.

πηγή: briefingnews.gr

Read More »

Οι Μπαμπάδες διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Οι Μπαμπάδες διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους


Η μέχρι τώρα στερεοτυπική θεωρία που ήθελε τους πατεράδες να μην αφιερώνουν πολύ χρόνο στο μεγάλωμα των παιδιών τους φαίνεται να καταρρίπτεται. Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι περίπου το 80% των πατεράδων έχει ως πρώτη προτεραιότητα τα παιδιά του.



Οι άνδρες εκτός από τον πατροπαράδοτο ρόλο του πατέρα-προστάτη έχουν αρχίσει να διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους, αφού, σύμφωνα την έρευνα του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, 4 στους 5 μπαμπάδες επιθυμούν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο για αυτά.

Η εξισορρόπηση εργασίας και οικογένειας δεν είναι πλέον μόνο γυναικεία υπόθεση

Το αίσθημα ασφάλειας από την εργασία παραμένει ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την επιλογή εργασίας, ωστόσο το ευέλικτο ωράριο που τους επιτρέπει να περνούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους έρχεται πάνω από την επιθυμία κατάκτησης πολύ υψηλού εισοδήματος, με το 83% να επιλέγει τη δουλειά του σύμφωνα με το ωράριο και όχι τον μισθό.

Επίσης, το 68% θεωρεί «εξαιρετικά σημαντικό» να συμμετέχει στις καθημερινές δραστηριότητες ως γονιός, ενώ το 84% πιστεύει ότι είναι «πολύ σημαντικό» να δίνει ενεργά το «παρών» στη ζωή των παιδιών του.

Ο πατέρας παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού

Πολλές είναι οι μελέτες που τονίζουν τα οφέλη που έχει ένα παιδί που περνά ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά του, όπως λιγότερο παραβατικές συμπεριφορές και περισσότερο αυτοέλεγχο. Ωστόσο, ο ενεργός ρόλος του πατέρα στο μεγάλωμα των παιδιών φαίνεται να παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο! Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας διεξήγαγαν μια έρευνα, όπου διαπίστωσαν ότι ο χρόνος που περνούν οι έφηβοι ειδικά με τους πατεράδες τους μπορεί να τους προσφέρει ιδιαίτερα οφέλη, όπως αύξηση της αυτοεκτίμησή τους καθώς και της κοινωνικότητάς τους.


Το άρθρο επιμελήθηκε η Ειρήνη Καλαϊτζίδου, 
Σύμβουλος Στρες, επιστημονική συνεργάτιδα 
του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, 
www.andrologia.gr

Read More »

Οι Μπαμπάδες διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους

ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Οι Μπαμπάδες διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους


Η μέχρι τώρα στερεοτυπική θεωρία που ήθελε τους πατεράδες να μην αφιερώνουν πολύ χρόνο στο μεγάλωμα των παιδιών τους φαίνεται να καταρρίπτεται. Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι περίπου το 80% των πατεράδων έχει ως πρώτη προτεραιότητα τα παιδιά του.



Οι άνδρες εκτός από τον πατροπαράδοτο ρόλο του πατέρα-προστάτη έχουν αρχίσει να διεκδικούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους, αφού, σύμφωνα την έρευνα του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, 4 στους 5 μπαμπάδες επιθυμούν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο για αυτά.

Η εξισορρόπηση εργασίας και οικογένειας δεν είναι πλέον μόνο γυναικεία υπόθεση

Το αίσθημα ασφάλειας από την εργασία παραμένει ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την επιλογή εργασίας, ωστόσο το ευέλικτο ωράριο που τους επιτρέπει να περνούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους έρχεται πάνω από την επιθυμία κατάκτησης πολύ υψηλού εισοδήματος, με το 83% να επιλέγει τη δουλειά του σύμφωνα με το ωράριο και όχι τον μισθό.

Επίσης, το 68% θεωρεί «εξαιρετικά σημαντικό» να συμμετέχει στις καθημερινές δραστηριότητες ως γονιός, ενώ το 84% πιστεύει ότι είναι «πολύ σημαντικό» να δίνει ενεργά το «παρών» στη ζωή των παιδιών του.

Ο πατέρας παίζει καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού

Πολλές είναι οι μελέτες που τονίζουν τα οφέλη που έχει ένα παιδί που περνά ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά του, όπως λιγότερο παραβατικές συμπεριφορές και περισσότερο αυτοέλεγχο. Ωστόσο, ο ενεργός ρόλος του πατέρα στο μεγάλωμα των παιδιών φαίνεται να παίζει εξαιρετικά σημαντικό ρόλο! Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας διεξήγαγαν μια έρευνα, όπου διαπίστωσαν ότι ο χρόνος που περνούν οι έφηβοι ειδικά με τους πατεράδες τους μπορεί να τους προσφέρει ιδιαίτερα οφέλη, όπως αύξηση της αυτοεκτίμησή τους καθώς και της κοινωνικότητάς τους.


Το άρθρο επιμελήθηκε η Ειρήνη Καλαϊτζίδου, 
Σύμβουλος Στρες, επιστημονική συνεργάτιδα 
του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, 
www.andrologia.gr

Read More »

Αγρίνιο: Άνεργος πατέρας πήρε χάπια μέσα σε εκκλησία


ΣΥΝΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ



Παίρνοντας χάπια την ώρα της λειτουργίας προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή του ένας άνεργος πατέρας τριών παιδιών, σοκάροντας όσους βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στην εκκλησία!






Το περιστατικό έγινε το απόγευμα του Σαββάτου, κατά την διάρκεια του εσπερινού στον ναό του Αγίου Δημητρίου στο Αγρίνιο.

Όπως αναφέρουν τοπικά μέσα ενημέρωσης και blogs, ο επίδοξος αυτόχειρας μπήκε στην εκκλησίακρατώντας ένα χαρτί, το οποίο έλεγε πως είναι από την εφορία για τα ληξιπρόθεσμα χρέη του.

Φωνάζοντας πως είναι άνεργος και απελπισμένος γιατί δεν μπορεί να ζήσει τα τρία του παιδιά, ο πατέρας πήρε μεγάλη ποσότητα χαπιών και έπεσε λιπόθυμος στο δάπεδο της εκκλησίας!

Οι πιστοί ειδοποίησαν την αστυνομία και το ΕΚΑΒ, που μετέφερε τον άνδρα στο νοσοκομείο του Αγρινίου.

πηγή: http://www.star.gr

Read More »

Στο διαζύγιο, Η επικοινωνία με τους γονείς, πιο σημαντική από τη μόρφωση

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Στο διαζύγιο: Η επικοινωνία με τους γονείς, πιο σημαντική από τη μόρφωση - καθηγητού Σ. Τσακυράκη

Η επικοινωνία με τον γονέα είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση του παιδιού. Γι' αυτό και οι δικαστικές αρχές πρέπει να έχουν έναν απλό κανόνα. Ο γονέας που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια. 



Το θεμελιώδες συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να έχει σχέσεις και με τους δύο γονείς, επομένως το παιδί πρέπει να συμβιώνει με τον γονέα που μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία


Η «Ε» απευθύνθηκε στον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη, που είχε χειριστεί την υπόθεση Κοσμοπούλου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Του ζήτησε να τη συγκρίνει με τα στοιχεία της νέας υπόθεσης. Να τι απάντησε: Η περίπτωση της κ. Γ.Ρ. είναι κραυγαλέα.

Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς για τους δικαστές είναι ότι επέδειξαν προχειρότητα και δεν...
έχουν προβληματιστεί αρκετά για τον τρόπο που πρέπει να εκδικάζουν υποθέσεις επιμέλειας και επικοινωνίας.


Συγκεκριμένα, αποτελεί πράξη δικαστικής αυθαιρεσίας η διατήρηση σε ισχύ της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων, τη στιγμή που υπάρχει απόφαση με την τακτική διαδικασία, ύστερα από γνώμη πραγματογνωμόνων, η οποία δίνει την επιμέλεια στη μητέρα. Το Εφετείο, έπειτα από προδικαστικές αποφάσεις, οι οποίες αποκαλύπτουν την έλλειψη οποιασδήποτε υπηρεσίας ικανής να διαπιστώσει τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών, έρχεται και ανατρέπει την πρωτόδικη απόφαση, αγνοώντας τις γνώμες των ψυχολόγων, τις οποίες η ίδια η δικαστική εξουσία είχε ζητήσει.

Το πιο εκπληκτικό δε είναι ότι δίνει την επιμέλεια στον πατέρα, παρ' όλο που διαπιστώνει ότι αυτός υποδαυλίζει την απαξιωτική γνώμη των παιδιών για τη μητέρα, επιβραβεύοντας έτσι μια συμπεριφορά που καταστρέφει τα παιδιά και τα καταδικάζει να στερηθούν τη σχέση τους με τη μάνα. Η υπόθεση Κοσμοπούλου με έκανε να αντιληφθώ το μέγεθος του προβλήματος.

Πολλοί γονείς δεν διστάζουν να διαβάλουν τον άλλο γονέα στο παιδί, ώστε να το αποκόψουν από αυτόν. 


Μαζί με την αναπόφευκτη ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί από το χωρισμό των γονέων του, δέχεται τέτοια ψυχολογική πίεση ώστε συχνά η μόνη διέξοδος επιβίωσης είναι η ταύτισή του με τον γονέα με τον οποίο συμβιώνει. Εμφανίζεται, λοιπόν, να απορρίπτει τον άλλο γονέα και να αρνείται κάθε επικοινωνία μαζί του για λόγους που δεν συνδέονται με τη δική του σχέση με αυτόν, αλλά με προβλήματα που αφορούν τις σχέσεις του ζευγαριού και τα οποία ο γονέας που ασκεί την επιμέλεια μεταφέρει στο παιδί.

Είναι απορίας άξιον πώς τα δικαστήρια στηρίζονται στη θέληση του παιδιού ακόμη και όταν δέχονται ότι αυτή είναι χειραγωγημένη. Αναμφίβολα, η θέληση του παιδιού πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από το δικαστήριο εφόσον είναι αυθεντική. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις, εάν η θέληση του παιδιού οδηγεί στην πλήρη αποξένωση από τη μητέρα ή τον πατέρα του, μπορεί να αποβεί τόσο μοιραία για το συμφέρον του, ώστε με τη βοήθεια ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για να ξεπεραστεί το πρόβλημα. Κατά μείζονα λόγο, η θέληση του παιδιού δεν μπορεί να είναι αποφασιστική όταν είναι αποτέλεσμα χειραγώγησης από τον γονέα με τον οποίο συμβιώνει. 

Σκεφθείτε την αναλογία με ένα οκτάχρονο παιδί που αντί να πηγαίνει στο σχολείο περνά τη μέρα του στο μαγαζί του πατέρα του. Οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτός δεν το αφήνει να πάει σχολείο διότι χρειάζεται τη βοήθειά του. Απαλλάσσεται άραγε κάθε ευθύνης αν το παιδί δηλώνει ότι δεν θέλει το σχολείο;

Ακόμη και στην περίπτωση που η θέληση του παιδιού είναι αυθεντική, είναι προφανές ότι ο ασκών την επιμέλεια έχει υποχρέωση να διαμορφώσει τις συνθήκες που επιτρέπουν τη μόρφωσή του, αλλιώς δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια.

Η επικοινωνία με τον γονέα είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση του παιδιού. Γι' αυτό και οι δικαστικές αρχές πρέπει να έχουν έναν απλό κανόνα. Ο γονέας που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια. Το θεμελιώδες συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να έχει σχέσεις και με τους δύο γονείς, επομένως το παιδί πρέπει να συμβιώνει με τον γονέα που μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία

.
*Καθηγητής Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών

Read More »

Στο διαζύγιο: Η επικοινωνία με τους γονείς, πιο σημαντική από τη μόρφωση - καθηγητού Σ. Τσακυράκη

ΚΟΙΝΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΓΟΝΕΙΣ - ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Στο διαζύγιο: Η επικοινωνία με τους γονείς, πιο σημαντική από τη μόρφωση - καθηγητού Σ. Τσακυράκη

Η επικοινωνία με τον γονέα είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση του παιδιού. Γι' αυτό και οι δικαστικές αρχές πρέπει να έχουν έναν απλό κανόνα. Ο γονέας που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια. 



Το θεμελιώδες συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να έχει σχέσεις και με τους δύο γονείς, επομένως το παιδί πρέπει να συμβιώνει με τον γονέα που μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία


Η «Ε» απευθύνθηκε στον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη, που είχε χειριστεί την υπόθεση Κοσμοπούλου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Του ζήτησε να τη συγκρίνει με τα στοιχεία της νέας υπόθεσης. Να τι απάντησε: Η περίπτωση της κ. Γ.Ρ. είναι κραυγαλέα.

Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς για τους δικαστές είναι ότι επέδειξαν προχειρότητα και δεν...
έχουν προβληματιστεί αρκετά για τον τρόπο που πρέπει να εκδικάζουν υποθέσεις επιμέλειας και επικοινωνίας.


Συγκεκριμένα, αποτελεί πράξη δικαστικής αυθαιρεσίας η διατήρηση σε ισχύ της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων, τη στιγμή που υπάρχει απόφαση με την τακτική διαδικασία, ύστερα από γνώμη πραγματογνωμόνων, η οποία δίνει την επιμέλεια στη μητέρα. Το Εφετείο, έπειτα από προδικαστικές αποφάσεις, οι οποίες αποκαλύπτουν την έλλειψη οποιασδήποτε υπηρεσίας ικανής να διαπιστώσει τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών, έρχεται και ανατρέπει την πρωτόδικη απόφαση, αγνοώντας τις γνώμες των ψυχολόγων, τις οποίες η ίδια η δικαστική εξουσία είχε ζητήσει.

Το πιο εκπληκτικό δε είναι ότι δίνει την επιμέλεια στον πατέρα, παρ' όλο που διαπιστώνει ότι αυτός υποδαυλίζει την απαξιωτική γνώμη των παιδιών για τη μητέρα, επιβραβεύοντας έτσι μια συμπεριφορά που καταστρέφει τα παιδιά και τα καταδικάζει να στερηθούν τη σχέση τους με τη μάνα. Η υπόθεση Κοσμοπούλου με έκανε να αντιληφθώ το μέγεθος του προβλήματος.

Πολλοί γονείς δεν διστάζουν να διαβάλουν τον άλλο γονέα στο παιδί, ώστε να το αποκόψουν από αυτόν. 


Μαζί με την αναπόφευκτη ανασφάλεια που αισθάνεται το παιδί από το χωρισμό των γονέων του, δέχεται τέτοια ψυχολογική πίεση ώστε συχνά η μόνη διέξοδος επιβίωσης είναι η ταύτισή του με τον γονέα με τον οποίο συμβιώνει. Εμφανίζεται, λοιπόν, να απορρίπτει τον άλλο γονέα και να αρνείται κάθε επικοινωνία μαζί του για λόγους που δεν συνδέονται με τη δική του σχέση με αυτόν, αλλά με προβλήματα που αφορούν τις σχέσεις του ζευγαριού και τα οποία ο γονέας που ασκεί την επιμέλεια μεταφέρει στο παιδί.

Είναι απορίας άξιον πώς τα δικαστήρια στηρίζονται στη θέληση του παιδιού ακόμη και όταν δέχονται ότι αυτή είναι χειραγωγημένη. Αναμφίβολα, η θέληση του παιδιού πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από το δικαστήριο εφόσον είναι αυθεντική. Όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις, εάν η θέληση του παιδιού οδηγεί στην πλήρη αποξένωση από τη μητέρα ή τον πατέρα του, μπορεί να αποβεί τόσο μοιραία για το συμφέρον του, ώστε με τη βοήθεια ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για να ξεπεραστεί το πρόβλημα. Κατά μείζονα λόγο, η θέληση του παιδιού δεν μπορεί να είναι αποφασιστική όταν είναι αποτέλεσμα χειραγώγησης από τον γονέα με τον οποίο συμβιώνει. 

Σκεφθείτε την αναλογία με ένα οκτάχρονο παιδί που αντί να πηγαίνει στο σχολείο περνά τη μέρα του στο μαγαζί του πατέρα του. Οι πάντες γνωρίζουν ότι αυτός δεν το αφήνει να πάει σχολείο διότι χρειάζεται τη βοήθειά του. Απαλλάσσεται άραγε κάθε ευθύνης αν το παιδί δηλώνει ότι δεν θέλει το σχολείο;

Ακόμη και στην περίπτωση που η θέληση του παιδιού είναι αυθεντική, είναι προφανές ότι ο ασκών την επιμέλεια έχει υποχρέωση να διαμορφώσει τις συνθήκες που επιτρέπουν τη μόρφωσή του, αλλιώς δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια.

Η επικοινωνία με τον γονέα είναι πιο σημαντική από τη μόρφωση του παιδιού. Γι' αυτό και οι δικαστικές αρχές πρέπει να έχουν έναν απλό κανόνα. Ο γονέας που δεν μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα δεν είναι κατάλληλος για να έχει την επιμέλεια. Το θεμελιώδες συμφέρον του παιδιού επιβάλλει να έχει σχέσεις και με τους δύο γονείς, επομένως το παιδί πρέπει να συμβιώνει με τον γονέα που μπορεί να εξασφαλίσει την επικοινωνία

.
*Καθηγητής Νομικής Πανεπιστημίου Αθηνών

Read More »